| * * * Abatlarım alıp asta, Narıstaday qaray-qaray artıma. Sağa bağıp yol çığaman, aziz xalqım, Tawuşumdan özüm tartına... |
| * * * Hey, Arğumaq! Qayda alıp barasan? Tuyaqlarıñ tiysin başlap tawlağa, Ata yurtnu adatına boy sınmay, Atalar da terbenmegen dawlağa. Ata yurtğa girip, Tüşüp atımdan, Aq saqallı tamazanı göreyim, Atam yimik, yerlep atğa mindirgen, Ata yurtnu oyu neçik – bileyim... |
| * * * Tal terekni talayına tüşgendey, Tañlağansan talıbıznı iqlığın, «Çıq!» — dep, «Gel!» — dep, Terezemni qağasan, Geçelikni buzup barı şıplığın. Süyüwüñnü gertiligin sınama, Tal terek ne, tereze ne — bilmeymen, Qoy, tıñlayım tınışına geçeni, Terezemni qaqma, Qaqma, gelmeymen. Qağa geçe terezemni yeller de, Yürek, yaşday, Har tawuşğa seslene. Tek tawuşlar bolmay barı bir yimik, Köbü qala antğa tüyür eslenmey. Yüregimni nazik, şişa terezesin, Sındırmaylı bolsañ asta qaqmağa — Gel, şo zaman dürmen, dosum, seniki, Gel, razimen suwğa talday baqmağa! |
| GELEÇİ Bir toqtawsuz çarnay bawda sawusğan, Ol çarnasa, üyge qonaq gele dey, Qızyaş busañ çarnawuna qoşulup, Sawusğandan geleçiler tile dey. Qoy, sawusğan çarnay tursun bawumda, Çarnawuna qoşulmaylı turayım, Geleçige qonaq tepsi qurğunça, Süyüwümden ullu qala qurayım. Süyüwümnü qat-qat etip qabatlap, Qara, dosum, qala qurdum yürekde, Çalınsa da zaman-zaman çarnawu, Sawusğan da görünmey heç terekde. |
| TİLEMEYMEN Tilemeymen xali etip Yay dep köknü aldıma. Mağa kökden cawharlarday Yulduzlar da gerekmey. Balasına uşanağan Qarawuday ananı, Heyler, mağa tazalığı Gerek insan yürekni. |
| AZİZ MAĞA ŞU YAŞAW Ayta: «Heyler...» Kimler neler aytsa da, Mendey meni bilmey dağı birew de, Meni uçun qazılınğan qaburğa Girejek de menmen. Dağı birew de! Soqmağımda sürünegen men busam, Yığılğanda, turağan da menmen çi, Umutumnu awsa ullu qalası, Gene onu qurağan da menmen çi. Ör-örteni getse mağa qabunup, Yalınında yañız menmen güyegen... Şo sayalı aziz mağa şu yaşaw, Şo sayalı yaşamağa süyemen. |
| * * * Qızyaşday qızarıp, Yılay da, küley, Gelin dey uyalçan, Açılğan güldey, Tañ tuwa irjayıp, Tañ gele qatıp, Taw-tüzge tamdırıp, Yañı yır aytıp. |
| QARDAY ETDİÑ QARAWUM... «Qara!» — dep qıçırğanda, Qaramasam, qar atıp, Qarday etdiñ qarawum Qarlar atıp qaratıp. Sen: «Qara!» — dep, qar atıp, Men de qarap sorawlu, Qarıñnı iritegen Bolup qaldı qarawum. |
| MENİ KÖPLER UNUTĞAN Meni köpler unutğan. Unutajaqsan sen de. Alämat hayranlıq bar Unutulmayğan yerde. Unutula satırlar, Ünemlikge yazılğan, Unutula qaburlar, Umutlağa qazılğan. Unutula tunluqnu Çırağı bolğan ay da, Unutula yürekde yallağan Yaz da, yay da... Unutulmayğan zat yoq Ne köklerde, ne yerde. Tek meni unutğanıñ Unutup bolman bir de. |
| ANAY DESEM, ANANAY Adam tuwa bezemege alamnı, Güneş tuwa Yerge şawla yaymağa. Yıraw busa — yırı bulan xalqını Atın ünem asrularda qoymağa. Asrularda qalar yırı az tügül, Xalqıbıznı esi bugün — «Ananay...» Aziz xalqım, göter öktem başıñnı, Yırıñ yaşay — «Anay desem, ananay...» |
